Siz de ne derler bilemedim?

Bende umut…

Gölgeler adımlıyor sokakları.

Kaldırımlar deli yitik yağmur altında…

Ve şemsiye olup kaybolmak var

bir deli rüzgarla kollarında.

Zerdali olmak kadar,

çiçek açmak da ihtimaller arasında.

Sizde ne derler bilemedim?

Adın bende bereket, ıslak sürgün

ya da çiçek açtıran yürek…

Soluğun derin nefes,

yuvasından gülen

aydınlık ciltli bir kitap…

Siz de ne derler bilemedim...

Adın bende sorumsuz bir çocuk

ya da çocukça bir umut…

Nüfus dairesinde adım bulut,

ıslak bakışlarına çarptı ellerim

ve bir daha ıslandı kirpiklerim…

Siz de ne derler bilemedim?

Karanlıklara inattır her yolculuk...

Bilirsin yolda bitmez suskunluk,

bitemez içimizi kanatan o yolculuk.

Biliyorum zaman yok

anı silmeye yetmez der 

tüm dillerde her dokunuş ve sözcük…

Sizde ne derler bilemedim?

Ben de umut…

Şemsiye altında kutsandı,

söz, gök, şehir ve ışık…

Yürüdü gece,

sayfalarca yürüdü kaldırımlar,

yağmur kadar ıslaktı

heceler, dilde satırlar…

Sizde ne derler bilemedim?

Bende umut…. 

Yollara, adımlara kazıdım sevinci

yağmura verdim adını…

Sizde ne derler bilemedim?

O bende yağmur, çiçek

ya da aydınlık, umut.

Okday Korunan /  Ocak 2025

(Görsel: Okday Korunan)